چقدر علفهای بیهودگی قد کشیده اند ؟

مگر فضای دلتنگی ها چقدر حجم دارند ؟

................................................

ساکت  و خسته در مه ...

به ریزش اشک های پاک زمین می نگرم و به دخترکی که با انتظار پر شدن کوزهء شکسته اش پیر می شود .

آن طرف من ایستاده ام !

کسی باید به او می گفت :

کسی باید به او ابدیت این انتظار را می گفت .

 و من ،  و من آرام  به او نگاه می کردمو ... هیچ  ...

دست ها و چشمانش مملو از گره های گسسته بود  !

و تردید در باور ! !

کسی باید به او می گفت :

راز این کوزه شکسته را .

و من ، آرام آرام ....

به او گفتم راز این کوزه شکسته را !

و اینچنین شد که علفهای بیهودگی قد کشیدند در فضای دلتنگی او !

"و  من احساس گناه می کنم " در بر ملا شدن  راز کوزه شکسته !

......................................................................................

و من رنج این دلتنگی را می دانم

پس تجربه مه یخ زده را حس می کنم 

 و پرو انه ای  اشک  چشمانم را خشک می کند .

"یه شاخه گل روی سنگ قبرم بزار"

كاش بودی

و باهمه خستگیها می خندیدیم ...

تو می دانی دلم بهانه چه چیز را می گیرد

ذره ذره وجودم پر از بهانه است

بهانه نبودنت

من از این همه تنهایی خسته ام

چرا با من حرف نمی زنی ؟

چرا نیستی ؟

چرا دیگر برایم نمی نویسی ؟

چرا دیگر برایم نمی خوانی ؟

چرا دیگر بغض هایم را نمی بینی ؟

چرا دیگر صدای نفس هایم را نمی شنوی ؟

چرا دیگر به حرفهایم گوش نمی دهی ؟

چرا نیستی ؟؟؟؟؟؟؟؟

............................

ولی من  امروز می خواهم ........

می خواهم در بودنت نبودنت را تجربه كنم

دردناك است كه وقتی هستی با خود بگویم كه نیستی ... كه رفته ای

می خواهم در بودنت بودنت را حس كنم ...

از همین راه دور ...

دور از تو ... و نگاه تو ...

باور كن دیوانه نیستم ... فقط دلتنگم ...

حالا دیگرنه برای تو ... برای خودم

"یه شاخه گل روی سنگ قبرم بزار"

صد سال تنهایی داستان مردمی است که با تمام فراز و نشیب های زندگی از تولد تا مرگ در کنار هم و بدون نیاز به قوانین اجتماعی زندگی می کنند نه سیاست نه شرع و نه عرف در آن حاکم و لازم است از سیاست چیزی نمی دانند اکثرا هم به قول ما حرام زاده هستند. این وضع تا زمانی ادامه دارد که چیزی به نام سیاست، جنگ و قوانین نادرست بشری که ساخته حاکمان ستمگر است در آن حاکم نیست. صد سال تنهایی داستان صلح است و آن را به بهترین، رومانتیک ترین و جذابترین شکل به خواننده معرفی می کند. سرگذشت یک نسل را بیان می کند در مقطعی از داستان آن را به زیبایی برای خواننده می پروراند و در اوج خوشبختی و صلح تلخی نفاق را مانند مزاحمی در داستان به خواننده القاء می کند و در آخر، بهترین پایان را برای نسلی رقم می زند که به فلاکت کشیده شده است. احتمالا بیانی از زندگی گذرای بشریت بر روی زمین است هم واقعیست و هم خیالی. این برداشتی است که من از این رمان کردم.

و دیشب برای دومین بار این کتاب رو تموم کردم !

فيلم كوتاه تبليغاتي برنامه كنسرت محسن نامجو در شصت و دومين جشنواره‌ي بين‌المللي فيلم ونيز با حضور گلشيفته

فراهاني ساخته شد.

محسن نامجو در اين كنسرت بعضي از آثار جديدش را اجرا مي كند و بعضي از آهنگ ها هم با تنظيم اركستر اجرا كرد و در

اين اجرا ها گلشيفته فراهاني نوازندگي پيانو و همخواني در چند قطعه را به عهده داشت.

دیدن دو تا آدم خاص کنار هم ! که هر دو حد وسط در کاراشون ندارن ! این کار فقط از دست

گلی ونامجو بر می آمد که آومد.

وای که چقدر آرزو داشتم اونجا باشم !

هرگز باور نمی کنم که سال های سال همچنان زنده ماندنم به طول انجامد.

یک کاری خواهد شد. زیستن مشکل است و لحظات چنان به سختی و سنگینی

بر من گام می نهند و دیر می گذرند که احساس می کنم خفه می شوم. هیچ نمی دانم چرا؟

اما می دانم کس دیگری در درون من پا گذاشته است و اوست مرا چنان بی طاقت کرده است.

احساس می کنم دیگر نمی توانم در خود بگنجم و در خود بیارامم و از بودن خویش بزرگتر شده ام

و این جامه بر من تنگی می کند. این کفش تنگ و بیتا بی قرار!

عشق آن سفربزرگ! آه چه می کشم!

چه خیال انگیز و جان بخش است این جا نبودن.

علی شریعتی

و من دلم می خواهد سفر کنم . اگر سالهای سال در پی زیستن باشم ردی از سعادت نخواهم یافت .

بگویم چرا ! آخر از سعادت اثر نا چیزی باقی مانده است !

برای پی بردن به "زیستن با سعادت" باید به دنبال جامه وکفشی بود که در آن تنگی زمانه را احساس نکرد !

و من می دانم در این زمانه نخواهم یافت !

و چه بی تابم برای آن زمانه !

پس سفر خواهم کرد به آن سوی گذشته ها تا شاید جامه و کفش هایم را باز یابم !

و همچو افسانه و خیال انگیز باز یابم سالهای سال " زیستن با سعادت"را !

"یه شاخه گل روی سنگ قبرم بزار"                                                                                         

"بچه که بودیم بعضی داستانها واسمون عجیب ودور از واقعیت بود  

حالا ما تو متن واقعیت ها هستیم "

 ما می گیم متن زندگی از داستانها به واقعیت تبدیل میشه !

و ما ها هم بازیگرای این داستانها در متن زندگی هستیم !

در گذشته خودم هم فکر می کردم واقعیت ها , داستان میشن !

اما از وقتی که بازیگر  داستانها شدم تو زندگیم!

 فهمیدم داستانها واقعی میشن  نه واقعیت ها داستان !

 حالا ما داستانیم و واقعیت ها دارن شکل می گیرن !!!!!!!!!!!!!!!

 تقدیم به بهترین رویا

"یه شاخه گل روی سنگ قبرم بزار"